Jest środek nocy. Towarzysz Pio-Rus nagle zrywa się łóżka z niewyraźnym okrzykiem. Zlany zimnym potem z przerażeniem rozgląda się wokoło i uspokojony opada na poduszkę.
– Nic, to tylko sen.
A sen był upiorny. Jest sesja Wielkiej Rady. Na widowni dziesiątki mieszkańców przyprowadzonych przez pokorne organizacje. Mają poustalane hasła i okrzyki. Wszystko zapięte jest na ostatni guzik. Głos dostaje Umiłowany Przywódca. Z trudem skleca jedno zdanie i przekazuje mikrofon swemu Wielkiemu Towarzyszowi.
Ten rozpoczyna tyradę o tym jak członkowie Rady działają przeciw mieszkańcom, jak nie mają prawa wypowiadać się w ich imieniu. Jak szkodzą miastu.
Teraz głos zabiera mieszkaniec. Nikt go nie zna, nie wiadomo nawet dokładnie dlaczego udzielono mu głosu. Mówi wolno i dobitnie:
– Kto w tym mieście ma mandat reprezentowania mieszkańców? Kto został wybrany w legalnych wyborach? Czy się to władzy wykonawczej podoba, czy nie, jej psim obowiązkiem jest słuchać reprezentantów mieszkańców.
W ławach krzykaczy, sprowadzonych by robić aplauz Umiłowanemu Przywódcy, poruszenie i dezorientacja. Gruby już zaczyna krzyczeć ale mieszkaniec przerywa mu:
– Towarzysz Pio-Rus na swój urząd, o ile wiem, nie został przez nikogo wybrany i nie ma najmniejszego prawa w imieniu mieszkańców się wypowiadać…
– No nie, kto go tu wpuścił – krzyczy Towarzysz Pio-Rus i to właśnie ten krzyk budzi śpiących domowników.
Po chwili spokojnie zasypiają.
Jutro sesja Wielkie Rady, wszystko oczywiście zapięte na ostatni guzik ale czy na pewno?