Staram się tego unikać, ale któregoś dnia musiałem w porannych godzinach szczytu pojechać do Warszawy. Słyszałem wcześniej, że jest to bolesne doświadczenie, ale nie sądziłem, że aż tak.

Mam to szczęście, że do korka włączam się w okolicy rondka przy Auchan. Myślę, że osoby jadące z Łomianek Dolnych, Kiełpina, Dziekanowa czy Sadowej, z którymi kilka minut później spotkałem się zderzak w zderzak przy wiadukcie, musiały być już dosyć długo w trasie.

Teraz już rozumiem, dlaczego frustracja spowodowana korkami powoduje niekiedy nieobliczalne zachowania. Podobno w grudniu jeden z mieszkańców Łomianek porzucił samochód na poboczu i otępiały poszedł do Parku Młocińskiego. Ostatni raz widziano go siedzącego na kamieniu nad brzegiem Wisły. Mówi się, że wyjechał w Bieszczady.

O innym sfrustrowanym i zdesperowanym mieszkańcu Łomianek było na początku stycznia głośno w mediach ogólnopolskich, ponieważ jeździł czerwonym ferrari po moście Skłodowskiej z szybkością 200 km/h z nadzieją, że trafi na policyjną grupę SPEED, która zabierze mu prawo jazdy i dowód rejestracyjny. Miał szczęście, bo patrol akurat był w pobliżu. Ale przecież nie zawsze tak musi być. Niektórzy ludzie zatrudnieni w tzw. Mordorze mają dosyć 2-godzinnych dojazdów do pracy, więc rezygnują z wysokich stanowisk w korporacjach i popadają w depresję.

Władze Łomianek widząc, co się dzieje, konsekwentnie lobbują na rzecz budowy buspasa.

W tym celu kilkakrotnie udało im się przedostać do Warszawy na spotkanie z prezydentem Trzaskowskim, który powołał nawet specjalny zespół w sprawie buspasa i obiecał, że zorientuje się, ile by taka inwestycja mogła kosztować.

Nadzieje jednak nieco rozwiewa dyrektor stołecznego Zarządu Dróg Miejskich (Łukasz Puchalski), który zwraca uwagę, że Pułkowa jest drogą krajową, przebiegającą przez las, więc budowa dodatkowego pasa wymagałaby wszczęcia czasochłonnej procedury uzyskania decyzji środowiskowej i znacznych nakładów finansowych koniecznych do spełnienia wszystkich wymogów dla drogi krajowej. Więc na szybką realizację takiej inwestycji nie ma co liczyć.

Co prawda lokalni deweloperzy są gotowi wyeliminować problem lasu i tym samym konieczność uzyskiwania decyzji środowiskowej poprzez szybkie zabudowanie leśnych obszarów gęstą zabudową domów szeregowych i dużych osiedli, ale to raczej nie wchodzi w grę.

Tymczasem wśród mieszkańców trwa ożywiona dyskusja, czy buspas rzeczywiście poprawiłby sytuację. Niektórzy są sceptyczni. Pojawiają się koncepcje alternatywnych rozwiązań – poczynając od przedłużenia linii metra do parkingu przy Auchan, budowy wiaduktów na wszystkich skrzyżowaniach aż do Wisłostrady, uruchomienia transportu wodnego, a na pobieraniu wysokich opłat za wjazd na teren naszej gminy od strony Czosnowa kończąc.

Pojawiła się też obawa, że postulaty o budowie buspasa podstępnie wykorzystają aktywiści z grup zwolenników poruszania się po Warszawie na rowerach i hulajnogach, którzy są zainteresowani ograniczaniem liczby samochodów wjeżdżających do ich miasta, więc mogą próbować (pod płaszczykiem wyjścia naprzeciw żądaniom społecznym) przeforsować decyzję o uruchomieniu na Pułkowej buspasa, ale na jednym z dwu istniejących pasów, a nie poprzez budowę trzeciego. Zanim się ktoś zorientuje, będzie pozamiatane i trudno to będzie odkręcić.

Wszystko wskazuje na to, że na razie najlepszym sposobem na unikanie korków jest unikanie wypraw do tego dużego miasta na południe od Łomianek. Jeśli np. forsowaną od jakichś dziesięciu lat przez władzę Łomianek koncepcję jak najgęstszej zabudowy bez ładu i składu, gdzie popadnie, zastąpimy koncepcją budowy gdzie popadnie domów kilkunasto- lub kilkudziesięciopiętrowych (na terenach zalewowych ma to szczególne uzasadnienie, bo ludzie na wyższych piętrach byliby w razie nieszczęścia bezpieczni), to ruch na Pułkowej się odwróci – nie będziemy się martwić, jak dojechać z Łomianek do Warszawy. To w Warszawie będą się martwic, jak dojechać do Łomianek.

Juliusz Wasilewski